சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள் - 261 to 265

அறத்துப்பால் - துறவறவியல் - தவம்

குறள் 261:
உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை 
அற்றே தவத்திற் குரு.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

தீமை வரவு 

நன்மை செலவு 

தவம் ...!

குறள் 262:
தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் அதனை 
அஃதிலார் மேற்கொள் வது.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

முற்பகல் ஒழுக்கம் 

பிற்பகல் தவம் 

வீண் போகாது ...!

குறள் 263:
துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி மறந்தார்கொல் 
மற்றை யவர்கள் தவம்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

துறவி தவம் 

பிறவி பிணி 

மறவாதீர் ...!

குறள் 264:
ஒன்னார்த் தெறலும் உவந்தாரை ஆக்கலும் 
எண்ணின் தவத்தான் வரும்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

கண் எதிரியை விளக்கி

நல் அறிவை காட்டும்  

தவம் ...!

குறள் 265:
வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம் 
ஈண்டு முயலப் படும்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

தவத்தின் பெருமை

பலன் கிட்டும் 

தெய்வங்கள் ...!

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள் - 256 to 260

குறள் 256:
தினற்பொருட்டால் கொல்லாது உலகெனின் யாரும் 
விலைப்பொருட்டால் ஊன்றருவா ரில்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

அய்யனின் திருப்பணி 

இறைச்சியை 
விடு பணி...!

கறிக்கடை பிணம் 

உயிர்க்கொல்லி பணம் 

மகிழ்ச்சியில் காய்கறிகாரன் ...!

குறள் 257:
உண்ணாமை வேண்டும் புலாஅல் பிறிதொன்றன் 
புண்ணது உணர்வார்ப் பெறின்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

புண் இறைச்சி

புழுபோல் தின்றது 

கண்ணிருந்தும் குருடனாய் 

குறள் 258:
செயிரின் தலைப்பிரிந்த காட்சியார் உண்ணார் 
உயிரின் தலைப்பிரிந்த ஊன்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

காய் உண்டு

கறி உண்ண மாட்டான்  

கருவறை கடன் பெற்றவன் 

குறள் 259:
அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன் 
உயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

வேள்வி அறுத்து 

உயிர் காப்பவன் 

பிரம்மன் ...!

குறள் 260:
கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி 
எல்லா உயிருந் தொழும்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு 

பாருயிர்கள் தொழுபவன்  

பாவம் செய்யா 

பைத்தியக்காரன் ...!

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள் - 251-255

குறள் 251:
தன்னூன் பெருக்கற்குத் தான்பிறிது ஊனுண்பான் 
எங்ஙனம் ஆளும் அருள்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு :

கோலியைத் தின்றவன் 

ஆடுகிறான் கோயிலில்

அருளில்லாமல் 

குறள் 252:
பொருளாட்சி போற்றாதார்க்கு இல்லை அருளாட்சி 
ஆங்கில்லை ஊன்தின் பவர்க்கு.

ஹிஷாலீ சென்ரியு :

இறைச்சி விற்றப் பணம் 
புரச்சி செய்தது 
பாவத்தின் கண்ணீரில் 

குறள் 253:
படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்னூக்காது ஒன்றன் 
உடல்சுவை உண்டார் மனம்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு :

பேனாவை மறந்த கத்தி...
போட என்றது
இறக்கத்தை...

குறள் 254:
அருளல்ல தியாதெனிற் கொல்லாமை கோறல் 
பொருளல்ல தவ்வூன் தினல்.

ஹிஷாலீ சென்ரியு :

கொலையில்லா இறக்கம் 
விலையில்லா பாவம் 
போக்கும்...!

குறள் 255:
உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை ஊனுண்ண 
அண்ணாத்தல் செய்யாது அளறு.

ஹிஷாலீ சென்ரியு :

கொன்றால் பாவம் 
தின்றால் நரகம் 
என்றது அறம்

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-246-250

குறள் 246:
பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் அருள்நீங்கி 
அல்லவை செய்தொழுகு வார்.

ஏகபோக வாழ்க்கையில் 

போலிச் சாமியார் 

இறுதிச் சடங்கு புழல்

குறள் 247:
அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளில்லார்க்கு 
இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு.

இல்லறம் துறவறம் 

இன்பம் பெற 

கருணைப் பொருள் தேடு 

குறள் 248:
பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால் அருளற்றார் 
அற்றார்மற் றாதல் அரிது.

ஏழை பணக்காரன் 

வாழ்க்கை ஏணி 

அருள் இழந்தால் உயிர் தீனி  

குறள் 249:
தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால் தேரின் 
அருளாதான் செய்யும் அறம்.

புத்தக அறிவு 

போலியானது 

ஞானமில்லா அருளால் 

குறள் 250:
வலியார்முன் தன்னை நினைக்கதான் தன்னின் 
மெலியார்மேல் செல்லு மிடத்து.

வாயற்றவனை வதைத்து 

பாம்பிடம் அஞ்சியது 

தவளை...! 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-241-246

குறள் 241:
அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம் 
பூரியார் கண்ணும் உள.

பலகோடி செல்வம் 

தெருக்கோடியில் தோற்றது 

அருளற்ற பொருளால்...! 

குறள் 242:
நல்லாற்றாள் நாடி அருளாள்க பல்லாற்றால் 
தேரினும் அஃதே துணை.

நல்நெறி தராசில் 

அருள் முள் 

துணை...!

குறள் 243:
அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த 
இன்னா உலகம் புகல்.

அருள் கொண்ட 

உயிரை பார்த்து 

நரகம் பயந்தது 

குறள் 244:
மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப 
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை.

தீவினையைக் கண்டு 

கருணை உள்ளம் 

கலங்கியதில்லை 

குறள் 245:
அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும் 
மல்லன்மா ஞாலங் கரி.

அருளுடையார் காற்று 

அகிலத்தின் 

தேன் ஊற்று...!

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-236-240

குறள் 236:
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.	ஹிஷாலியின் சென்ரியு
	நேர் வழிப் புகழ்
	ஓர் உயிர்
	பிறப்புக்கு பெருமை
குறள் 237:
புகழ்பட வாழாதார் தந்நோவார் தம்மை
இகழ்வாரை நோவது எவன்.	ஹிஷாலியின் சென்ரியு
	புகழ் பட வாழவிட்டாலும்
	இகழ் பட பேசுவோரை
	நோகடிப்பது தவறு
குறள் 238:
வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்
எச்சம் பெறாஅ விடின்.	ஹிஷாலியின் சென்ரியு
	எஞ்சிய புகழை
	சேர்க்க தவரியவனை
	வையகம் பழித்து பேசும்
குறள் 239:
வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்.	ஹிஷாலியின் சென்ரியு
	புகழற்ற உடல்
	விளையற்ற நிலம்
	மழுங்கிய உலகம்
குறள் 240:
வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய
வாழ்வாரே வாழா தவர்.	ஹிஷாலியின் சென்ரியு
	பழியில்லா புகழ்
	விலை மதிப்பில்லா
	வாழ்க்கை

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-231-235

குறள் 231:
ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது 
ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு.

கொடைத் தன்மை

குன்றாத புகழ்

மனிதனின் நோக்கம் 

குறள் 232:
உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம் இரப்பார்க்கொன்று 
ஈவார்மேல் நிற்கும் புகழ்.

உண்மையான புகழ் 

வரியவருகும் 

வாரி வழங்குதல் 

குறள் 233:
ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால் 
பொன்றாது நிற்பதொன் றில்.

மனிதனின் 

அழியா புகழ் 

தான தருமங்கள் 

குறள் 234:
நிலவரை நீள்புகழ் ஆற்றின் புலவரைப் 
போற்றாது புத்தேள் உலகு.

நெடும்புகழ் ஆற்றினால் 

தேவரை விட 

தெய்வமானவன் 

குறள் 235:
நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும் 
வித்தகர்க் கல்லால் அரிது.

இறந்தும் இறவா

புகழுடன் வாழ்வதே 

சிறப்பு

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-226-230

குறள் 226:
அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன் 
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி.

கரும்பாய் பசி தீர்த்து

  எறும்பாய் சேமிப்பது 

பிறவி கருவூலம் 

குறள் 227:
பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும் 
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது.

காக்கைபோல் 

சேர்கையோடு உண்பவன் 

பசி நோய் அணுகாது 

குறள் 228:
ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை 
வைத்திழக்கும் வன்க ணவர்.

கொடுக்கும் இன்பம் 

கெடுக்கும் மனம் 

அறியாது 

குறள் 229:
இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய 
தாமே தமியர் உணல்.

பெருக்கிய பொருளை 

பகிராமல் உண்பது 

பிச்சையை விட கொடியது 

குறள் 230:

சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிததூஉம் 

ஈதல் இயையாக் கடை.

ஈயா மன துயரத்தை

வென்றது 

சாதல்...! 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-221-225

குறள் 221:
வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம் 
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.

ஈகையின் இலக்கணம் 

இல்லாதவரை

இருப்பவராக்குவது 

குறள் 222:
நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம் 

இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.

நல்வழி பொருளைவிட 

வாழ் நாள் வரை 

வாரி வழங்குவதே சிறப்பு 

குறள் 223:
இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல் 
குலனுடையான் கண்ணே யுள.

ஏழ்மையிலும் 

ஈகை செய்தால்  

இதயம் நூறாகும் 

குறள் 224:
இன்னாது இரக்கப் படுதல் இரந்தவர் 
இன்முகங் காணும் அளவு.

இன்முகத்துடன் 

ஈகை செய்வதே 

வாழ்வில் இன்பம் 

குறள் 225:
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் அப்பசியை 
மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின்.

தவ வலிமையை 

வென்றது 

பிறர் பசி தீர்ப்பது 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-216-220

குறள் 216:
பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம் 
நயனுடை யான்கண் படின்.

ஊரைக் காக்கும்

அச்சையக் கனி

ஈ.ர நெஞ்சம்

குறள் 217:
மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்.

வலியவருக்கு உதவினால் 

தலைமுறை கிளையும் 

மருந்தாகும்

குறள் 218:
இடனில் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார் 
கடனறி காட்சி யவர்.

வறுமையிலும் 

வாரி வழங்கும் கர்ணன் 

கடமை அறிவாளி

குறள் 219:
நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல் செயும்நீர 
செய்யாது அமைகலா வாறு.

உதவியால் செயலிழந்தவன்

அஞ்சினால் 

பிறவிப் பேர் வெல்லும் 

குறள் 220:
ஒப்புரவி னால்வரும் கேடெனின் அஃதொருவன் 
விற்றுக்கோள் தக்க துடைத்து.

கொடை விற்று 

கேடு வாங்கினான் 

உதவும் கரத்தால் 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-211-215

குறள் 211:
கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு 
என்ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு.

பருவம் தவறா

மழை போல் 

யாவருக்கும் உதவு 

குறள் 212:
தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு 
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

ஊனமுற்றோருக்கு 

உதவும் பொருள் 

சிறப்பு 

குறள் 213:
புத்தே ளுலகத்தும் ஈண்டும் பெறலரிதே 
ஒப்புரவின் நல்ல பிற.

உழைப்பில்ல பெற்றோருக்கு 

உதவுபவன் 

கடவுளின் மனிதன் 

குறள் 214:
ஒத்த தறவோன் உயிர்வாழ்வான் மற்றையான் 
செத்தாருள் வைக்கப் படும்.

உழைக்கும் சக்தியுள்ளவன்

சக்தியில்லா மக்களின் 

ஊன்று கோல் 

குறள் 215:
ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம் 
பேரறி வாளன் திரு.

தன் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு  

பாடுபடுபவனின் செல்வம் 

ஊருணி போல் ஊரும் 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-206-210

குறள் 206:
தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க நோய்ப்பால 
தன்னை அடல்வேண்டா தான்.

சுழா துன்பமரிந்தவன் 

பிறர்க்குத் தீமை 

செய்யமாட்டான் 

குறள் 207:
எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை 
வீயாது பின்சென்று அடும்.

கொடியபகையில் தப்பித்தவர் 

தீமை பகையால்  

அழிந்தார் 

குறள் 208:
தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை 
வீயாது அஇஉறைந் தற்று.

நிழல் போல் 

பின்வருவது   

தீமையின் அணிகலன் 

குறள் 209:
தன்னைத்தான் காதல னாயின் எனைத்தொன்றும் 
துன்னற்க தீவினைப் பால்.

மண்ணாக்கும் தீமை 

பொன்னாக்கும் 

தன்னை காதலிப்பவன் 

குறள் 210:
அருங்கேடன் என்பது அறிக மருங்கோடித் 
தீவினை செய்யான் எனின்.

வழி தவறிய 

தீவினை 

கேடில்லை 

சென்ரியுவாய்த் திருக்குறள்-201-205

குறள் 201:

தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்

தீவினை என்னும் செருக்கு.

தீவினைக்கு

அஞ்சுபவர் சான்றோர்

அஞ்சாதவர் தீயவர்

குறள் 202:

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்.

தீயினும் கொடியது

பிறர் தீமை

தன் நன்மை

குறள் 203:

அறிவினுள் எல்லாந் தலையென்ப தீய

செறுவார்க்கும் செய்யா விடல்.

வருத்தும்‌ நட்புக்கு

தீமை செய்யாமை

முதல் அறிவு

குறள் 204:

மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க சூழின்

அறஞ்சூழம் சூழ்ந்தவன் கேடு.

மறந்தும் தீமை

செய்தால்

தன்னையே அழித்துவிடும்

குறள் 205:

இலன்என்று தீயவை செய்யற்க செய்யின்

இலனாகும் மற்றும் பெயர்த்து.

வறுமையிலும்

தீமை செய்யாதவனே

இன்பத்தின் பணக்காரன்